هدیه
در این که هدیه دادن یه راه ارتباطی قوی بین آدمهاست شکی نیست. بحث من سر نوع هدیه است. مگر نه این است که هدیه باید متنا سب با سن ، علائق ، مناسبت ، زمان ،نزدیکی عاطفی و .... باشد؟ این روز ها به مناسبت های مختلف شاهد هدیه دادن و هدیه گرفتن های زیادی بین بستگان و دوستان بودم و با کمال نا باوری دیدم که افراد معمولا ظرف و ظروف برای هم کادو می برند! حتی اگه تولد یا مناسبت شغلی یه آقا باشه!!!! یا در حالت خوش بینانه اش این کادو مبلغی پول است در پاکتی دلفریب!!! و متاسفانه این نوع هدیه جدیدا بین زوج های جوان هم باب شده. خوب ، اگر این نوع هدایا به مناسبت هدیه عروسی باشد باز جای تعجب نیست اما چرا تا خانمی فرزندی به دنیا می آورد سیل انواع ظروف (هر چند گران)بعنوان کادو به منزلش سرازیر میشود؟ همینطور در جشن هایی چون تولد و سالگرد ازدواج ، روز مادر و .... این ظرف که در خانه و توسط کل اعضای خانه استفاده خواهد شد و اگر هم تزیینی است زیباییش چشم نواز کل اعضای خانواده خواهد بود پس نفعش برای این خانم چیست؟
حکایت این پول دادن چیست؟یعنی چه که "پول می دهم هر چی دلش خواست خودش بخرد"؟!! و از همه بدتر جمله ای ا ست که از شنیدنش واقعا تاسف می خورم : " چی دوست داری برات بگیرم" !!! وقت گذاشتن برای تصمیم گیری در مورد نوع هدیه و خرید اون و حتی نوع بسته بندی خیلی مهمه و اهمیت فرد هدیه گیرنده رو نشون می ده.
هدیه دادن باید با دل باشه و اون طرف باید اونقدر واسه آدم مهم باشه که روش شناخت داشته باشیم ، از سلائق و علائقش خبر داشته باشیم ُ تا بتونیم با هدیه ای که به او میدهیم هم عشق و علاقه خود را به او نشان دهیم و هم رابطه عاطفی بین همدیگر را قوی تر کنیم.
هدیه دادن رو فقط برای رفع تکلیف در مناسب های خاص انجام ندیم بلکه این رو راهی برای نزدیکی و استحکام رابطه و خوشحال کردن عزیزانمون بدونیم و گاهی بدون مناسبت دل عزیزانمون و متعاقبا خودمون رو شاد کنیم.